Column: Vijftig tinten

Het is weer zover. Het carnavalsfeest staat voor de deur. Vier en in sommige gevallen zelfs vijf dolle dagen liggen in het verschiet. De kernen van Lingewaard zijn inmiddels alweer omgedoopt tot o.a. ’t Keujesgat, ’t Baggergat en ’t Woatergat. Voor de één is carnaval hét evenement van het jaar terwijl de ander het liefst diep onder de dekens zou willen kruipen totdat deze “flauwekul” weer ten einde is.

Daar waar ze bij de ene vereniging zonder enige moeite iedere keer weer een prins uit de hoge hoed weten te toveren, kost het bij de andere vereniging bloed zweet en tranen om een hoogheid voor de carnavalsperiode te strikken.

In Doornenburg hebben we zelfs een prins gehad die van lieverlee niet twee maar drie jaar de scepter moest zwaaien over ’t Woatergat omdat men anders in het jubileumjaar prinsloos zou zijn geweest. Ook wordt het in ons dorp steeds moeilijk om een jeugdprins te vinden en om op de zaterdagavond, vroeger dé carnavalsavond, het schuttersgebouw vol te krijgen.

Het Ouwewievenbal van half Januari werd in de loop der jaren omgedoopt tot Halfvastenbal en Vèrrekesbal, en is sinds vorig jaar tot Nieuwjaarsbal gebombardeerd. Maar het mocht niet baten, want er was dit jaar wederom geen BAL te doen die avond. Een aflopende zaak dus, tenzij het roer echt omgaat. Zet er een keer een goede band neer en laat het oude los, dat is mijn devies. Als het carnavalsfeest weer gaat leven in ’t Woatergat vindt men misschien ook weer gemakkelijker een gewillige prins, en wat is er eigenlijk mis met een “prinses carnaval”…..we moeten immers met de tijd mee.

Deze carnaval is er noodgedwongen een prins uit de raad van elf “gekozen” en wordt hij vergezeld door twee hofdames die inmiddels ook de jongste niet meer zijn.

Zouden we kunnen stellen dat carnaval in Doornenburg vergrijst???! En is dat een trend die zich ook in andere kernen van Lingewaard zal gaan ontwikkelen?

“Vergrijzing”. Het woord heeft in de meeste gevallen een beetje een nare bijsmaak, en wordt als een negatieve ontwikkeling gezien met veel haken en ogen maar de kleur grijs kan ook iets heel moois hebben. Iets liefdevols. Iets……….. erotisch.

Het kan niemand zijn ontgaan want er is veelvuldig aandacht aan besteed in diverse media: Het boek “Vijftig tinten grijs” dat destijds al de nodige (grijze) stof deed opwaaien, is inmiddels verfilmd en afgelopen week in première gegaan.

Tout bekend Nederland verscheen op de rode (waarom geen grijze?) loper om de film, waarvan de meesten zeggen het boek ook te hebben gelezen, op het witte (waarom niet grijze) doek te gaan zien.

En nu is het dan de beurt aan de rest van Nederland om het veelbesproken boek live te gaan bekijken en beleven. Het heeft iets spannends, iets stiekems. Een soort van gluren door het sleutelgat bij de buren. Kijken naar het rollenspel dat wordt gespeeld, en hoe vijftig tinten grijs als een kleurrijk geheel wordt neergezet.

Terugkijkend op het begin van dit verhaal kom ik tot de conclusie dat de carnaval in Doornenburg misschien juist niet op de weg terug is maar wellicht de carnaval van de toekomst blijkt te zijn.

Carnaval in (vijftig tinten) GRIJS waarin ieder op zijn of haar eigen manier eventjes een “rollenspel” mag spelen en waarbij de zweepjes en maskers geoorloofd de kast weer uit mogen.

Hoe eigentijds is dat?!

Ik wens iedereen fijne carnavalsdagen…..ook, of misschien wel juist, voor diegenen die tijdens deze dolle dagen diep onder de dekens kruipen. ;-)

Geniet.