Column: Weerwoord
Schrijven. Letters op papier zetten. Letters die ieder afzonderlijk niet zoveel impact hebben, maar samengevoegd tot woorden tot zinnen tot een verhaal veel dingen los kunnen maken in mensen.
Ze kunnen ontroeren, dienen als vermaak of om een boodschap over te brengen. Ze kunnen, zoals sommige wel eens zeggen, loos zijn zonder inhoud en in sommige gevallen kunnen ze ook irritatie en woede opwekken.
In de afgelopen maanden dat ik de eer heb om voor Lingewaard Nieuws te mogen schrijven heb ik gemerkt dat ook mijn woorden bij sommigen zorgden voor een glimlach, of een wijze les maar ook dat niet altijd alles op de manier over komt zoals ik het bedoelde of dat ik er gewoon naast zat met mijn mening, of mijn verkregen informatie.
Hoe fijn is het dat je de kans dan kunt pakken om openlijk sorry te zeggen of om je mening toe te kunnen lichten, zonder dat je hoeft te vrezen voor wat er eventueel met je zou kunnen gebeuren.
Niet iedereen hoeft het eens te zijn met wat ik vind en iedereen moet ook de kans krijgen om zijn of haar kant van een verhaal te vertellen. Ik ben dankbaar dat ik de kans heb gekregen om mijn visie op het Lingewaardse met de lezers te mogen delen, soms in alle ernst maar vaak ook met een knipoog en een onderliggende boodschap. Gezegend ben ik met de vrijheid die ik krijg om mensen als oliebollen of gillende keukenmeiden te omschrijven, en blij ben ik met het feit dat ik niet over straat hoef met de angst om hierop genadeloos afgerekend te worden.
Helaas is deze vrijheid niet overal ter wereld zo vanzelfsprekend met als recent dieptepunt de laffe aanslag van afgelopen woensdag op 12 Franse journalisten die niets anders deden dan wat u en ik bijna dagelijks doen zonder erbij na te hoeven denken: onze mening met anderen delen.
De mensen achter deze aanslagen menen hiermee een boodschap de wereld in te sturen. Het is een boodschap geschreven in bloed maar zonder enige betekenis. Want de wereld slaat keihard terug, we laten ons de mond niet snoeren. Juist deze gebeurtenis leert ons wederom dat we onze vrijheid van meningsuiting moeten koesteren, en we laten dit zeker niet zomaar van ons afnemen.
Ik heb er bewust voor gekozen om niet deel te nemen aan een stille tocht of een georganiseerde bijeenkomst om aandacht te vragen voor de recente gebeurtenissen, omdat ik de laffe daders niet de door hen zo gewilde aandacht wilde geven die ze nu wereldwijd onbedoeld toch krijgen.
Niet dat ik niet meeleef met de slachtoffers, integendeel, maar ik kies ervoor om mij op een andere manier te verzetten tegen dit soort harteloze daden. Met letters, letters die woorden vormen en woorden zie zinnen maken. Zinnen tegen zinloos geweld.
Laten we woorden met woorden bestrijden en niet met geweld. Want niets is krachtiger dan de boodschap van het woord.
JE SUIS CHARLIE.
————————————————————————————————————————
Wilt u reageren? Dit kan via [email protected] of het reactieveld onderaan deze column.
———————————————————————————————————————–
Joyce Derksen is inwoner van Doornenburg die haar columns met een knipoog schrijft, „want een dag niet gelachen!”. Zij schrijft op persoonlijke titel over de actualiteit in Lingewaard, haar mening is niet perse die van Lingewaard Nieuws.
———————————————————————————————————————-
