Column: Codetaal
Een aantal dagen geleden was het weer zover. De kleurcodes vlogen ons weer om de oren. Code geel, code oranje en op het roze feest Pinkpop, was het zelfs code rood. Dit lijkt echt iets van de laatste jaren. Vroeger sprak men bij het weerbericht nooit in codetaal en had je ook nog nooit gehoord van een buienradar of weerapp.
In mijn tijd zullen we maar zeggen, werd er in de avond gewoon naar de weerman (weervrouwen waren toen nog not-done) geluisterd en als hij dan zei dat we mooi weer voor de volgende dag konden verwachten, altijd met een kleine mate van onzekerheid, dan vertrok je vervolgens de volgende dag gewoon met je handdoekje, zonnebrand en goed gevulde koelbox richting het water. Als vervolgens de strakblauwe lucht veranderde in een donker wolkendek en je het in de verte hoorde rommelen dan wist je dat het tijd was om je boeltje te pakken en richting huis te vertrekken, voordat de bui losbarstte. Zo ging dat.
Tegenwoordig wordt ons met enige regelmaat de stuipen op het lijf gejaagd met weeralarmen en checkt men angstvallig om de paar minuten de buienradar om te kijken of er op de locatie waar men zich bevindt, geen rode of paarse vlekken verschijnen. We zouden er haast zelf paarse vlekken van krijgen. We lijken niet meer zonder te kunnen.
Zo ook afgelopen Tweede Pinksterdag waarop wij besloten gezellig met de familie te gaan fietsen. Er was voor Gelderland code oranje voorspeld dus van tevoren werd er veelvuldig op de buienradar gekeken en de “weermannen” van de familie maakten ons duidelijk dat er slecht weer op komst was. Weliswaar pas na het middaguur, maar het drukte al meteen een stempel op de aanvankelijke plannen om de pont over te gaan richting Pannerden. Want wat als we onderweg waren en de voorspelde code oranje zou opeens zijn intrede doen? Ik liet me niet gek maken en besloot moedig dat we toch het water over zouden gaan om via het Looveer in Huissen weer terug naar huis te fietsen. De rest volgde, zij het met enig tegenstribbelen.
De lucht was strakblauw en bleef strakblauw. Het was leuk om te zien waar nou precies de Betuwelijn weer bovengronds kwam en het was ook een genot om Lingewaard weer eens vanaf de overkant te aanschouwen. Ook toen deze overkant langzaam maar zeker overschaduwd werd door een donkere dreigende lucht en er in de verte al gerommel te horen was en de horizon af en toe helder oplichtte.
Vroeger zou dit dus een teken zijn geweest om het boeltje bij elkaar te pakken en huiswaarts te keren, nu was het een teken voor ”de weermannen” om met één oog op de weg gericht en één op de buienradar ons te sommeren om vooral heel hard door te fietsen. Hierdoor konden we vóór het noodweer los zou barsten het Looveer over zijn om vervolgens ergens in Huissen te kunnen schuilen.
Dat eerste lukte, zij het met hangen en wurgen omdat de juffrouw die de centjes op moest halen zich niet leek te storen aan de code oranje die ons boven het hoofd hing en alle tijd nam om niet alleen geld op te halen, maar om ook nog lolly’s aan de kinderen uit te delen. Eenmaal aan de overkant was het weer fietsen voor wat we waard waren en net toen de eerste druppels begonnen te vallen, parkeerden we onze fietsen en vluchtten we restaurant “de Betuwe” in.
Precies volgens de buienradar volgde er een enorme stortbui, waar we honend om lachten terwijl we genoten van een bakje troost en een, niet ingeplande maar toch heerlijke, lunch. De code oranje bleek slechts een stevige bui te zijn waar eigenlijk geen codewoord aan verbonden had hoeven worden. Dus toen de radar aangaf dat de kust weer veilig was fietsten we onder het genot van een heerlijk zonnetje weer richting Doornenburg. Geen vuiltje aan de lucht.
Voor Lingewaard was dit alles wat er die dag aan slecht weer is geweest. De geplande festiviteiten in o.a. Hulhuizen, Huissen en Doornenburg konden, sommigen met een kleine regenonderbreking, gewoon doorgaan en ’s avonds konden we ook nog eens genieten van prachtig mooie luchten. (Code) Oranje luchten. En dat was dan ook het enige oranje dat Lingewaard die dag te verduren kreeg.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Wilt u reageren? Dit kan via [email protected] of het reactieveld onderaan deze column.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Joyce Derksen is inwoner van Doornenburg die haar columns met een knipoog schrijft, „want een dag niet gelachen!”. Zij schrijft op persoonlijke titel over de actualiteit in Lingewaard, haar mening is niet perse die van Lingewaard Nieuws.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ook op de hoogte blijven van ons laatste nieuws via Facebook? Klik hier en druk op de "Vind ik leuk" knop.
Liever via Twitter? Volg ons dan via @lingewaardnews .
Klik HIER wanneer u zich wilt aanmelden voor de nieuwsbrief.
