Column: Ongeloveloos

Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat het geloof een hele grote plaats innam in ons leven. De tijd dat er vóór aanvang van de school naar de kerk moest worden gegaan en er meerdere kerkdiensten op de zondagmorgen waren.

Dit heb ik zelf niet (bewust) meegemaakt. Maar toen ik op de lagere school zat kwam wel iedere vrijdag een pastoor in de klas om te vertellen over Jezus, God en alles wat daarmee samenging en leerde je nog bidden.

Ieder dorp had in die tijd een eigen pastoor, die ook bij de kerk woonde. Er waren wekelijks twee weekendviering die ook druk bezocht werden. Bijna iedereen was gedoopt, deed de communie en het vormsel. Ook ik ging vrijwillig verplicht iedere twee weken met mijn ouders mee naar de kerk. Want dan zong het jongerenkoor.

Inmiddels zijn de 7 parochies van Lingewaard samengaan in “De Levensbron” en is er al lang niet meer voor iedere kern een pastoor. De kerk in Doornenburg is gehalveerd middels een muur en in de pastorie huist nu een dokterspraktijk en vast naast het kerkgebouw zit een apotheek.

In Bemmel wordt er nog steeds naarstig gezocht naar een juiste toekomstige bestemming van het kerkgebouw. We zijn immers op het punt aangekomen dat er deze maand in vijf kernen van Lingewaard voor het laatst een weekendviering gevierd wordt en dat er voortaan alleen nog in Huissen en Haalderen in het weekend naar de kerk kan worden gegaan voor een eucharistieviering.

Het kerkbezoek in Lingewaard is de afgelopen decennia dusdanig teruggelopen dat men geen andere mogelijkheid zag dan tot dit droevige besluit te komen.

Ik zeg droevig, omdat ikzelf met eigen ogen heb mogen aanschouwen hoe er afgelopen zondag voor het laatst “gevierd” werd in Doornenburg. Schutterij, Harmonie, het herenkoor en het koor Jekadee waren hierbij aanwezig en ook alle vrijwilligers, pastores en voorgangers die zich altijd met hart en ziel hebben ingezet om actief geloven in Doornenburg mogelijk te maken.

Een viering met een lach en een traan, waarbij enige weemoed bezit van mij nam. Ik ben nooit zo goed geweest in het afsluiten van dingen maar gelukkig stond ik hierin niet alleen deze morgen. Saamhorigheid vierde hoogtij.

We zouden kunnen stellen dat de meeste van ons Lingewaarders “het wel geloven” en de kerk een beetje links hebben laten liggen. We zijn tot de conclusie gekomen dat het geloof zoals het ons vroeger doorgegeven werd, veelal gebaseerd was op onderdrukking macht en geld en we hebben ons hiervan losgemaakt en doen het nu op onze eigen manier.

We laten ons niet meer zeggen wat te geloven en hoe te geloven. We vinden hierin ieder onze eigen weg en hebben daarvoor geen kerk of een pastoor niet meer nodig. Of dat goed of fout is, daar valt natuurlijk over te discussiëren.

Maar juist nu het geloof in onze gemeente een beetje op de achtergrond lijkt te geraken worden we wel met de neus op de feiten gedrukt, omdat het geloof wel degelijk een grote rol lijkt te blijven spelen in ons leven. Een grote maar ook dreigende rol.

Wereldwijd wordt het geloof aangegrepen om moedwillig slachtoffers te maken, om mensen de mond te snoeren of te onderdrukken. En leek dat voorheen een ver van ons bed show, het lijkt steeds dichterbij te komen en realistischer geworden. We zien het onder onze ogen gebeuren, er lijkt inmiddels overal dreiging te zijn voor aanslagen in de naam van een hogere macht.

Wat mensen drijft om tot deze wandaden over te gaan blijft misschien wel voor altijd een vraag. En hoe dit op de juiste manier te bestrijden blijft misschien nog wel een grotere vraag.

Afgelopen zondag “geloofden” wij voor het laatst. Samen. In onze eigen kerk. We voelden ons één. En namen afscheid van een tijdperk. Voor de één een gemis, voor de ander gaat het leven gewoon door zoals het was.

Mijn gevoel om alles wat er nu met het geloof aan de hand is valt dan ook maar met één woord te omschrijven.

ONGELOVELOOS.

Fijn weekend allemaal.

————————————————————————————————————————

Wilt u reageren? Dit kan via [email protected] of het reactieveld onderaan deze column.

———————————————————————————————————————–

Joyce Derksen is inwoner van Doornenburg die haar columns met een knipoog schrijft, „want een dag niet gelachen!”. Zij schrijft op persoonlijke titel over de actualiteit in Lingewaard, haar mening is niet perse die van Lingewaard Nieuws.

———————————————————————————————————————-