Teejaater PAN brengt “Koppen dicht”
In de ambiance van een fraaie schuur met rieten kap bij landgoed Doornik – waar ooit een middeleeuws kasteel door de Waal werd verzwolgen - gaat Teejaater PAN een bijzonder experiment aan. Bijzonder omdat PAN zich in afwijking van het gangbare repertoire waagt aan een komedie, maar vooral heel speciaal door het imposante decor.
Dit decor kan namelijk om zijn as draaien en geeft ons daardoor in het tweede bedrijf inzicht in het gebeuren achter de coulissen. Het bouwsel is metershoog en alleen in een hoge ruimte plaatsbaar. Vandaar het uitwijken naar Doornik; een prima keus die de sfeer bijzonder vergroot en het publiek sterk betrekt op het stuk en de spelers.
De verhaallijn is simpel: een toneelgezelschap voert een toneelstuk op. In de onderlinge relaties is er kennelijk van alles aan de hand, waarbij de regisseur (gespeeld door Ben Hutting) zich niet onbetuigd laat. Het aardige is dat je op een gegeven moment niet meer weet naar welke verhaallijn je aan het kijken bent: die van het toneelgezelschap of die van het stuk dat ze spelen. Dat laatste is een platte komedie à la John Lanting, waarbij vreemdgaande types met de broek op de enkels of in negligé kamer in en kamer uitgaan, waarbij ze ternauwernood ongewenste bezoekers ontlopen. Dit verwarrende “Droste-effect” zorgt ervoor dat de toeschouwer voortdurend moet schakelen, waardoor je het stuk ingezogen wordt.
De timing van de spelers is fabelachtig. Aan de bij ons allen sluimerende kwade sensatiezucht - stel dat er iets misgaat… - wordt in het derde bedrijf uiteindelijk ruim tegemoet gekomen. Maar ook tijdens het spelen zijn er momenten waarbij de bezoeker zijn hart vasthoudt. Vallende schalen, her en der gladde vis over de vloer, klappende deuren, rondrennende acteurs en een speler die van de trap stort (met doodsverachting vertolkt door Roland Verheugd), maken het stuk tot een vat van potentiële missers.
De spelers zijn overtuigend, waarbij ook een compliment aan de regisseur (Ton Schurink, bijgestaan door Wilma Ras) op zijn plaats is.
In het eerste bedrijf wordt het verhaal duidelijk gemaakt en worden de spelers gepositioneerd. Dat duurt behoorlijk lang, maar de details zijn nodig om het tweede bedrijf ten volle te kunnen genieten. Daar zie je de relatieperikelen achter de coulissen, terwijl aan de – nu onzichtbare, maar wel hoorbare - voorzijde het toneelstuk zich voltrekt. Dit is bijzonder hilarisch. Vooral als hevig geëmotioneerde spelers plots weer in hun rol schieten, als ze “op” moeten gaan; dan komt de kwaliteit van de spelers van PAN ten volle tot haar recht.
Mieke Sanders schakelt prachtig van slovende huishoudster naar bedrogen geliefde, Dieuwke de Wit in de rol van dom schaap is plots weer de diva die op het moment suprême weigert op te komen. Anton Schotman als de belastingontduikende sufferd die soms vragen stelt die het hele stuk dreigen te ontwrichten. Margriet Hofs is de positiva die dreigende rampen soepel voorkomt, maar ook de info over de diverse relaties doorvertelt. Frank Bekker schittert in de rol van de zeer ervaren Sacco, wiens relatie zich vooral beperkt tot de fles en die voortdurend te laat is (“waar is Sacco !?”). De toneelmeester, Theo Ariaans, is de voetveeg van de regisseur en treedt onverwacht op als invaller, terwijl Lia Mur een truttige script-girl neerzet die echter in de relationele sfeer haar sporen ook verdiend heeft.
Dit alles ontwikkelt zich achter het toneel, maar kan niet zonder effect blijven op de voorzijde. Dat zien we dan in het derde bedrijf - het decor wordt weer gedraaid -, wanneer het geheel ontaardt in een totale hilarische chaos.
Het stuk is een “must” en het sterke ervan is dat het door zijn gelaagdheid voor iedereen genieten is.
De overige speeldata van Teejaater PAN zijn:
- 30, 31 mei
- 1, 13, 14, 15, 20, 21, 22 juni
Kijk voor meer informatie zie www.teejaaterpan.nl .
Kaartverkoop via boekhandel Polman in Bemmel.
