Vertraging
Ik heb er de laatste tijd steeds vaker last van. Stemmen in mijn hoofd. Mijn eigen stemmen. Ja ik hoor mezelf letterlijk praten. En nee er is niks mis met mij (al zullen sommigen daar vast anders over denken ;-) ).
Het is ook niet zo dat ik regelmatig boven een echoput hang, nee de afgelopen periode poog ik mensen (al dan niet per ongeluk) te bellen via whatsapp. Kost niets maar dan heb je ook “What”. Er zit namelijk enige vertraging op de lijn. Je hoort de ander praten terwijl de zinnen van jezelf van een paar seconden geleden er doorheen echoën. Zeer irritant. Vooral omdat het om je eigen stem gaat die je doorgaans liever hoort. Ik niet tenminste.
Ik ben trouwens helemaal niet meer zo bij de tijd met het bellen want uit recent onderzoek is gebleken dat we onze mobiele telefoons steeds meer gebruiken voor zaken als social media, spelletjes, fotograferen etc. en steeds minder voor waar ze in beginsel voor bedoeld waren……mobiel bellen.
Hoe belangrijk de telefoon voor ons is geworden bleek afgelopen zaterdag wel weer toen we het kinderfeestje van mijn zoon mochten vieren bij Lingevaart kano- en fietsverhuur. De telefoon van mijn vriend raakte samen met hem te water. Mijn vriend bleek wel te kunnen zwemmen maar de mobiel helaas niet, hij overleed ter plekke. Weg contacten, weg foto’s, weg alles. Een weekend vol stress en paniek volgde. Terwijl er enerzijds naarstig naar een vervangend toestel werd gezocht, vóór maandagmorgen, werd er anderzijds via facebook en alle andere wegen gepoogd zoveel mogelijk contacten (vooral die van het werk) weer te vergaren.
Gaan werken zonder telefoon was geen optie, want zoals bij de meeste banen is het gebruik van een mobieltje onmisbaar geworden. Fout of niet, zelfs voor het schijven van een column is het hebben van een mobiel vaak een handige bijkomstigheid.
Ikzelf volg via twitter graag de gesprekken/discussies tussen raadsleden onderling of tussen hen en de mondige burger en heel af en toe kan ik het niet laten om ook mijn stem te laten horen, zij het met de welbekende knipoog. Twitter is een podium geworden voor vraag en antwoord, voor beklag en verslag en voor het profileren van je eigen ik en onze, al dan niet belangrijke, bezigheden.
Burgemeester en wethouders die overal en nergens hun gezicht laten zien en deze gezichten en de locaties waar ze zijn graag met de rest van Lingewaard en de wereld willen delen.
Raadsleden die via twitter nagenoeg woord voor woord verslag doen van een politieke avond of vergadering en terwijl de bijeenkomst nog aan de gang is er lustig op los discussiëren over de manier waarop men discussieert in de vergadering. Met uiteraard ook enige vertraging op de lijn.
Gelukkig is er dan altijd nog wel ergens die éne persoon die zijn mobiel blijkbaar nog wel gebruikt om mee te bellen en gebeld te worden. In deze is dat Frans Schut. Hij zette gewoon zijn telefoonnummer openbaar op twitter. Gewaagd en er zal bij hem vast wel een belletje gaan rinkelen als hij de komende tijd overspoeld gaat worden met appjes en telefoontjes van Jan en alleman. Nu maar hopen dat ze hem niet bellen via whatsapp want dan loopt ook hij het risico zijn eigen stem keihard terug te horen.
Nu ik er over nadenk: er is eigenlijk helemaal niks mis met het feit eens wat vaker de echo van je eigen stem te horen en daarbij de tijd te nemen om er eens kritisch naar te luisteren en eens goed in je op te nemen wat er nu eigenlijk is gezegd. Ik zie het als een unieke en uitgesproken kans voor onszelf en al helemaal voor diegenen die geacht worden de politiek zaken in ons mooie Lingewaard in goede banen te leiden.
Want het is immers nooit verkeerd om beloftes die gemaakt en (nog niet) nagekomen zijn nog eens in een echo terug te horen. Uitspraken die zijn gedaan nog eens te beluisteren om tot de conclusie te komen dat sommigen daarvan misschien niet altijd even handig geformuleerd waren.
Misschien zouden veel beslissingen daardoor wel meer weloverwogen genomen worden omdat ze anders keihard bij je terugkomen.
De politiek zou dus eens wat vaker de tijd moeten nemen om te luisteren naar hun eigen stem. Of beter nog naar die van de burgers want dat zijn tenslotte de stemmen waar het om gaat.
Kortom: De mobili….tijd waarin we leven zou ervoor moeten zorgen dat de politiek dichter bij de burger staat dan ooit want transparant zijn was eigenlijk nog nooit zo gemakkelijk en de mogelijkheid tot zelfreflectie nog nooit zo dichtbij………
Nu alleen nog wat doen aan die vervelende vertragingen. Of niet!?
Fijn weekend allemaal
- Lees ook: Uitgedokterd
————————————————————————————————————————
Wilt u reageren? Dit kan via [email protected] of het reactieveld onderaan deze column.
———————————————————————————————————————–
Joyce Derksen is inwoner van Doornenburg die haar columns met een knipoog schrijft, “want een dag niet gelachen!”. Zij schrijft op persoonlijke titel over de actualiteit in Lingewaard, haar mening is niet perse die van Lingewaard Nieuws.
———————————————————————————————————————-
